Post
autor: Bolito » 15 maja 2012, 22:22
Nie najnowsze, ale ciekawe. Wspomnienia amerykańskiego Hindusa o New Vrindavan.
„THE INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE” 29 X 2011
West Virginia’s Palace of Gold
By RAHUL MEHTA
IT was the Taj Mahal of Appalachia, “Heaven on Earth” in “Almost Heaven West Virginia,” a sprawling, opulent affair with lush gardens, a beautiful temple, a Palace of Gold, accommodations for hundreds of devotees, statues of Radha and Krishna, and even, at one point, an elephant.
New Vrindaban — named after a holy town in India — was the largest Hare Krishna commune in America, and was opened to the public in 1979. It was led by Swami Bhaktipada, one of the movement’s earliest and most controversial American disciples, who died Monday. And it was less than two hours from the West Virginia town where I grew up.
My family went there often in those first years, ferrying carloads of Indian friends and relatives who came to see us (and the palace) from all around the United States. My parents and their friends were part of the first wave of Indians to arrive in America after the 1965 Immigration Act loosened restrictions on South Asians. This new immigrant community, just putting down roots, had very few places to worship; there were hardly any Hindu temples in America. For them, New Vrindaban provided an opportunity to pray in a proper mandir instead of at a makeshift altar in someone’s basement.
And it was also breathtakingly beautiful. Situated at the very top of a hill (which some said resembled the foothills of the Himalayas), the palace was replete with stained-glass windows, crystal chandeliers, marble floors and gold-leaf decorations. Even our family members from India, who had all heard of the Palace of Gold, wanted to see it. For many, a trip there was more than a sightseeing excursion: it was a kind of pilgrimage.
But not for me and my brother. We hated those trips. If New Vrindaban was a source of comfort for our parents, it was a source of shame for us. We thought the Hare Krishnas were freaks, fake Indians aping Indian ways. Not that we wanted anything to do with real Indians, either. We wanted to be home watching TV. We would only grudgingly pile into the car for the drive, then sulk as we snaked our way up the Ohio River, through the small towns of rural Appalachia, and into the panhandle.
At the commune, we saw white women wearing the very saris I begged my mother not to wear to my school functions. We saw Americans chanting ecstatically in the same Sanskrit I deliberately garbled and mumbled under my breath during my family’s weekly pujas at home. When my parents tried to send my brother and me to summer camp there, we refused. When they considered renting a cabin by the commune’s lake, we protested. Our classmates spent summers inner tubing on the river. Why couldn’t we do that? Why couldn’t we be more like them?
My parents must have been both proud and confused to see these white Americans modeling themselves after Indians — dressing in traditional Indian clothing, adopting Indian customs and religious practices — even as their own children were flatly rejecting Indian culture and desperately trying to assimilate.
This was long before we knew anything about Swami Bhaktipada’s legal troubles. By 1990, when he was indicted on federal racketeering charges stemming from the murders of two devotees, my family had stopped going to New Vrindaban. The South Asian population in our small town had grown, so perhaps my parents felt less of a need to find community elsewhere. New Vrindaban was no longer new and exciting. The sheen had worn off. The place was falling into disrepair.
But a few months ago, my parents went to New Vrindaban again for the first time in many years. They went because my cousin was visiting from India and she wanted to see it. She is a Hare Krishna devotee. That my cousin, who has lived her whole life in India, belongs to a Hindu movement that started in America is amazing to me. That the Hare Krishna temple in West Virginia was on her list of sacred sites is even more so.
My mom said that the commune was now approaching its former glory. The gardens are once again tended, verdant. There were no elephants, but she said she saw a peacock.
As for me, I no longer feel a distinction between being Indian and being American. I travel to India frequently with my partner, Robert. We like to visit yoga ashrams in the Himalayas and, while there, follow a rigid schedule of meditation and spiritual instruction perhaps not so different from what the Hare Krishnas in New Vrindaban might follow. Of all the activities, I find myself particularly drawn to chanting. In fact, “Hare Krishna, Hare Ram” has become one of my favorites.
It makes me smile now to remember how miserable my brother and I were at New Vrindaban. We might not have even gotten out of the car were it not for one thing: the gold leaf that covered the palace. We’d heard it was real gold. So we would walk around staring at the marble floors, hoping we’d glimpse a glimmer, a flake forgotten somewhere in a corner, something precious we could secret into our pockets and take back home. We weren’t so different from our parents, then, after all. What the temple gave them wasn’t much, a day trip, now and then. But at a time when there was so much about America to make them feel lonely and insignificant, New Vrindaban made them feel rich.
Złoty Pałac w Zachodniej Wirginii
Był to “Tadź Mahal Apallachów”, „Niebo na Ziemi” w „ Prawie Niebie Zachodniej Wirginii”, założenie luksusowe i stworzone z rozmachem, z bogatymi ogrodami, piękną świątynią, zwaną Złotym Pałacem, miejscem zamieszkania setek wielbicieli, posągami Radhy i Kryszny, a nawet, w pewnym momencie, ze słoniem.
New Vrindaban – nazwane tak na cześć świętego miejsca w Indiach – było największą społecznością Hare Kryszna w Ameryce, otwartą dla publiczności w 1979. Było kierowane przez Swamiego Bhaktipadę, zmarłego w poniedziałek, jednego z najwcześniejszych i najbardziej kontrowersyjnego amerykańskiego zwolennika ruchu. I znajdowało się mniej niż 2 godziny drogi od miejscowości w Zachodniej Wirginii, gdzie dorastałem.
Moja rodzina jeździła tam często w tych pierwszych latach, przeprawiając się z tłumem indyjskich przyjaciół i krewnych z całych Stanów Zjednoczonych, którzy chcieli zobaczyć nas ( i pałac). Moi rodzice i ich przyjaciele byli częścią pierwszej fali Hindusów przybyłych do Ameryki po Akcie Imigracyjnym z 1965, rozluźniającym ograniczenia dla mieszkańców Azji Południowej.
Ta nowa społeczność imigrantów, właśnie się zakorzeniająca, miała bardzo nieliczne miejsca do modlitwy; trudno było spotkać świątynie hinduistyczne w Ameryce. Dlatego, New Vrindaban umożliwiało modlenie się w porządnym mandir (świątyni) zamiast przed improwizowanym ołtarzem w jakiejś piwnicy.
I piękno [tego miejsca] zapierało dech. Posadowiony na szczycie wzgórza (niektórzy twierdzili, że przypominającego przedgórze Himalajów), pałac był pełen okien z barwionego szkła, kryształowych żyrandoli, marmurowych posadzek i ozdobiony złotymi listkami. Nawet nasza rodzina z Indii, gdy usłyszała o Złotym Pałacu, chciała go zobaczyć. Dla wielu podróż tam była więcej niż wycieczką krajoznawczą: to był rodzaj pielgrzymki. Ale nie dla mnie i mojego brata. Nie znosiliśmy tych wycieczek. O ile New Vrindaban dla naszych rodziców było źródłem komfortu, to dla nas był to powód do wstydu. Uważaliśmy Krysznowców za świrów, fałszywych Hindusów małpujących indyjski styl. Nie dlatego, że chcieliśmy mieć coś wspólnego z autentycznymi Hindusami. Chcieliśmy oglądać telewizję w domu. Zniechęceni pakowaliśmy się do samochodu, krzywiąc się gdy wlókł się wzdłuż rzeki Ohio, przez miasteczka wiejskich obszarów Appalachów i enklawy (?).
We wspólnocie widzieliśmy białe kobiety noszące najlepsze sari, jakich na moją prośbę matka nie wkładała na moje szkolne uroczystości. Widzieliśmy Amerykanów, ekstatycznie intonujących w tym samym sanskrycie, który ja celowo zniekształcałem i mamrotałem pod nosem podczas rodzinnych cotygodniowych pujy w domu. Odmówiliśmy, gdy rodzice chcieli wysłać tam mnie i mojego brata na letni obóz. Kiedy zastanawiali się, czy wynająć chatę nad jeziorem we wspólnocie, protestowaliśmy. Nasi szkolni koledzy spędzali lato we własnym towarzystwie nad rzeką. Dlaczego nie moglibyśmy tak robić? Dlaczego nie moglibyśmy być bardziej jak oni?
Moi rodzice musieli być jednocześnie dumni i zmartwieni widząc tych białych Amerykanów stylizujących się na Hindusów – noszących tradycyjne stroje indyjskie, przyjmujących indyjskie zwyczaje i praktyki religijne – gdy jednocześnie ich własne dzieci stanowczo odrzucały indyjską kulturę i rozpaczliwie próbowały się asymilować.
Było to na długo przed ujawnieniem kłopotów prawnych Bhaktipady Swamiego. Od 1990, kiedy postawiono mu federalny zarzut oszustwa i utrudniania śledztwa w sprawie morderstwa dwóch wielbicieli, moja rodzina przestała jeździć do New Vrindaban. Południowoazjatycka społeczność naszej małej miejscowości rozrosła się, więc być może moi rodzice mniej odczuwali potrzebę szukania wspólnoty gdzieindziej. New Vrindaban nie było już nowe i fascynujące. Blask zmatowiał. Miejscowość popadła w ruinę.
Parę miesięcy temu moi rodzice wybrali się do New Vrindaban ponownie, pierwszy raz od wielu lat. Odwiedziła nas kuzynka z Indii i chciała to zobaczyć. Jest wielbicielką z Hare Kryszna. Było to zaskakujące dla mnie, ze moja kuzynka, która spędziła cale życie w Indiach, należy do hinduistycznego ruchu, który rozpoczął się w Ameryce. A jeszcze bardziej to, że na jej liście miejsc świętych znalazła się świątynia Hare Kryszna w Zachodniej Wirginii. Moja mama powiedziała, że społeczność wróciła teraz do dawnej świetności. Ogrody znów się zielenią. Nie ma tam słoni, ale widziała pawia.
Co do mnie, nie czuję dłużej różnicy między byciem Hindusem I Amerykaninem. Często podróżuję do Indii z moim współpracownikiem, Robertem. Lubimy odwiedzać aśramy jogi w Himalajach i wtedy przestrzegać ścisłych zasad medytacji i duchowych nauk, może nie tak różnych od tych, za którymi podążają Krysznaici w New Vrindaban. Ze wszystkich działań, odnalazłem szczególny pociąg do intonowania. Naprawdę „Hare Kryszna, Hare Ram”, stało się jednym z moich ulubionych. Teraz uśmiecham się na myśl, jak ja i mój brat byliśmy nieszczęśliwi w New Vrindaban. Tylko jedno mogło nas skłonić do wyjścia z samochodu: złote płatki pokrywające pałac. Słyszeliśmy, że to było prawdziwe złoto. Tak więc krążyliśmy, wpatrując się w marmurowe posadzki, mając nadzieję na blask czegoś błyszczącego, płatek zgubiony gdzieś w kącie, coś cennego, co można by schować do kieszeni i zabrać do domu. Mimo wszystko, nie różniliśmy się specjalnie od naszych rodziców. Świątynia nie absorbowała ich bardzo, jednodniowa wycieczka teraz i wtedy. Ale w czasie gdy Ameryka zbytnio dawała im odczuć jak są samotni i nieznaczący, New Vrindaban pozwalało im poczuć się bogatymi.
Nie jedz na czczo (grafitti)